Home
Cactussen tekst

Cactussen tekst

Cactussen kweken

 

Geduld

Ruim 4 jaar geleden heb ik cactuszaadjes voor mijn verjardag gekregen. Ik was er dolblij mee. Ik verzamelde kleine potjes, stopte ze vol met speciale cactusgrond en stopte alle zaadjes erin. Vanaf dat moment werd mijn geduld op de proef gesteld. Tuinbonen, kikkererwten, aardappels, aardbeien en worteltjes komen veel sneller op dan cactussen. Dit komt omdat de cactussen tot de langzaam groeiende planten behoren, de zogenaamde vetplanten. Pas na een paar maanden zagen we in sommige potjes kleine groene boletjes uit de aarde tevoorschijn komen; de vreugde was toen nog groot.

Stekeltjes

Het bleek dat cactussen kweken niet zo makkelijk is als we dachten. Het water geven luisterde nauw. Ook bleken ze gevoelig voor schimmels. Om de paar maanden moesten al die minuscule plantjes worden verpoot en in iets grotere potjes worden gestopt. Hierbij moet niet vergeten worden dat cactussen kleine stekeltjes hebben die genadeloos in je hand blijven steken. O ja, er waren verschilende soorten, die we keurig hadden genummerd per potje. Bij het overpoten zijn die nummertjes door elkaar geraakt. Geen idee dus welke cactussoort er in welk potje staat. Spannend wel!

Verzamelen

In de loop van de jaren heb ik er veel cactussen bij gekregen. Mijn familie en vrienden dachten (en denken nog steeds) dat ik verwoed verzamelaar van deze prikkers ben. Met verjaardagen, Sinterklaas of ‘zo maar’: er kwam altijd wel weer een plantje bij. Met zachte lange haren, dikkerdjes met roze bloempjes, lange hoge met gele bloemen, groene opgestapelde schijfjes die het liefst in de gordijnen gaan hangen en nog veel meer. En we verzorgen ze goed! Of eigenlijk: we verwaarlozen ze goed. Want het schijnt dat na verwaarlozing die dingen het moost gaan bloeien. Neem van mij aan: wij verwaarlozen ze dus uitstekend, want elk jaar zien we de fraaiste bloemetjes.

4 jaar later . . .

Dat was toen. Inmiddels zijn we vier jaar verder en staan alle vensterbanken in het huis vol met gekregen cactussen naast de vele exemplaartjes in minipotjes. Iedereen die het ziet raakt vertederd door die kleine plantjes met hun stekeltjes. Jammer voor ons houdt die vertedering spontaan op als we ze willen meegeven. Geen plek, geen ruimte, geen tijd, iedereen heeft wel een ander excuus om ze niet te hoeven meenemen. En dus blijven wij met tientallen cactusjes zitten. Eerlijk gezegd zijn we er nu zo langzamerhand wel klaar mee. Op Marktplaats zetten bleek niet te werken. Een bordje aan de weg evenmin. Weggooien is toch ook wel jammer, na al die uren die we erin hebben gestopt. Ken jij iemand die van lieve kleine stekeltjes houdt? Of wil jij zelf misschien een paar van onze schattige cactusplantjes overnemen?